Recensie, geschreven door Karel Wasch, over de bundel
Tussen messen slapen
gedichten
Jana Arns
Jana Arns (Gent, 1983) is dichter, muzikant (en een beetje fotograaf) én dat nooit los van elkaar.
Als muzikant is ze verbonden aan het ensemble Aranis, waarmee ze al 16 jaar concerteert in binnen- en buitenland. Met Aranis nam ze 7 CD's op en won ze o.m. de 'Klara Tandem Trofee voor het meest beklijvende concert', 'Gouden Vleugels' en de 'J&M Prijs Kamermuziek'. Met haar partner Joris Vanvinckenroye vormt ze BASta! duo. In 2017 werden ze met BASta! duo geselecteerd binnen de categorie 'Best small ensemble' tijdens de prestigieuze JamAwards in Porto (PT).
Als fotograaf exposeerde ze in de Salons in Sint-Niklaas en Museum M Leuven. Met haar 'Diary of Jana Nirvana' werd ze laureaat van het 'Legaat Hulstaert'.
Met haar debuut 'Status: het is ingewikkeld' (Uitgeverij P, 2016) won zij de prijs Letterkunde Oost-Vlaanderen 2017. Haar tweede bundel 'Nergens in het bijzonder' verscheen in februari 2018 (Uitgeverij P). Ze publiceerde in De poëziekrant, Deus ex Machina, Gierik & NVT, Meander, Het Gezeefde Gedicht, won de eerste prijs van de Literaire Prijzen Stad Sint-Truiden (2018) en was twee maal genomineerd voor de Melopee poëzieprijs. Enkele gedichten werden opgenomen in de bloemlezing 'De 100 beste Nederlandstalige gedichten' van de VSB Poëzieprijs/ De Arbeiderspers 2018.
Samen met dichters Roel Richelieu van Londersele en Charles Ducal maakte ze de voorstelling 'Het muzikale huwelijk' én met dichters Frouke Arns en Astrid Arns vormt ze 'Drie maal Arns en daarmee BASta!'
In het Voorwoord van deze nieuwe bundel lezen we o.a.:
Tussen messen slapen is een adembenemende gevaarlijke dichtbundel Gedachten worden scherp gesneden, steeds vaker vallen doden binnen, de muren zijn van glas en nacht strijkt niets glad. Maar voor wie ongewapend durft te lezen, opent zich een verbazingwekkend nieuw landschap. Woorden rollen er van de hellingen als een autobandenrace. Een zwerver staat zijn nooddeken af. Toekomst lees je in de nerven van een blad.
En de liefde is rond.
Jana Arns bewijst dat ze het dichtersmetier tot in de finesses beheerst.
Deze bundel snijdt goud.
Een prachtige inleiding, maar is het allemaal wel waar? We gaan op zoek.
Voor Jotie T’Hooft
.
Bepaalden ze toen de apgarscore,
ze vonden geen pols.
.
Een zoon die in dagboeken sneed:
KEEP OUT in schaamrode letters
.
op de huid gebonden kaft
als invitatie voor geen redders.
.
De cijfercombinatie van studies,
genen en amfetamine vormde
de coördinaten naar de eerste hulp.
.
Daar trok hij de besteklade open,
stroopte zijn jeugd op,
bekende dat hij tussen de messen sliep.
In het hoofdstuk De zelfmoord van de dichters, worden poëten ten tonele gevoerd, die min of meer op ongelukkige wijze om het leven kwamen zoals Jan Arends, Sylvia Plath en Paul Celan.
Jotie T’Hooft heette eigenlijk Johan, Geeraard, Adriaan T’Hooft. De titel van de bundel verwijst naar de zin uit dit vers waarin deze dichter bekende tussen messen te slapen. Ondanks succes was hij verslaafd aan amfetamine en ongelukkig.
De agarscore is de eerste score bij een pasgeborene, waaruit moet blijken of hij gezond is. Onheilspellend dit vers.
Herfst
November draagt een asbest filter,
Geen windhond waait warm.
Tussen roesten door,
trekken winterlange schaduwen.
Het weerbericht loeit als sirene,
Een luchtaanval okkernoten.
Huizen worden uit grafstenen opgetrokken.
Omsingeld door donderwolken
schuilen we achter blauw licht,
We hamsteren met hongerige emoticons,
maken elkaar in als gelei.
De beelden voor het fenomeen herfst, die Jana Arns gebruikt, zijn ongebruikelijk.
Niet de bladeren, die vallen, de geliefde, die weg gaat.
De dichteres gebruikt asbest om het licht tegen te houden, weerbericht, loeit als een sirene en we maken elkaar in als gelei. De vaardigheid van deze dichter schuilt in haar open vizier, diepgang en originaliteit.
Ook in de cyclus Een wolfskwint huilen worden we verrast door mooie beelden:
Gekruld en onszelf gekeerd
lijken we herfstbladeren
in december (..)
In het hoofdstuk Hashtag staat op blz. 25:
In een wereld vol salamanders
neem jij de kleur aan van hoop.
In een gele hoodie moet niemand je zoeken
maar de weg ben je kwijt.
In het dal van je hoofd
hebben soldaten een tentenkamp gebouwd.
Je laat er je wapens leveren,
slijpt je gedachten te scherp.
Met een rugzak vol stenen
stap je het bad in dat moeder laatst nog vulde,
leert het zwemmen af.
Wie trekt je uit de diepte?
Mooi vind ik:
In het dal van je hoofd
hebben soldaten een tentenkamp gebouwd.
En daar worden de gedachten te scherp geslepen doordat er teveel wapens zijn geleverd. Kortom met een hamer een hamer een mug doodslaan.
Om op de inleiding terug te komen, dit is inderdaad een gevaarlijke indringende bundel uit goud gesneden.
Prachtig!
ISBN 9789464757897 | Soft Cocer | 48 pagina’s | Uitgeverij P Leuven december 2025
© Karel Wasch 29 januari 2026