Edith de Gilde

Edith de Gilde

Edith de Gilde was docente Nederlands, ondersteunde vrijwilligersgroepen bij Oxfam-Novib en runde een
yogastudio, in die volgorde. Nu is ze werkzaam als freelance schrijfcoach. Van 2000 tot 2005 werkte ze als redactrice en recensente mee aanhet literaire e-zine Meander. Ze schreef gedichtanalyses voor de reeks Klassiekers

Haar gedichten werden gepubliceerd in tijdschriften, op websites, in de bundel Zeilschip Zondag (1998),
zestien bloemlezingen en drie Dagkalenders van de poëzie (2006, 2007 en 2008). Haar werk werd onder andere bekroond door de stichting Sonnet (eerste prijs in de Nacht van het Sonnet, 2003) en de stad Oostende (eervolle vermelding, 2006).

Weblog: http://edithdegilde.web-log.nl

NIETS PERSOONLIJKS

duurzaam zeg je

weet je wel hoe kort
je armen hoe dun mijn lippen

al die anderen zeg je

kijk eens achter de gordijnen
ruik de bedden

hoor je de grendels?

denk maar dat ik bang ben
als het helpt

ja. natuurlijk. vrienden

NACHTZUSTER

De dag heeft dan nog steun aan rituelen:
tempen, wassen, bloeddruk. Het bezoek
brengt trosjes druiven mee en soms een boek
dat dicht zal blijven. Druiven kun je delen.

Als je al lijdt, dan lijd je toch met velen.
De grapjas in het bed rechts in de hoek
doet weer iets reuze komisch met zijn broek;
je reinste Pieter Bruegel-taferelen.

Maar nu de nacht. Omdat je hebt gekozen
tegen het semi-coma van een pil
lig je te woelen, heel je lijf in brand.

Daar snurkt er een; hier ligt de oude broze
meneer van Dam te kreunen, is dan stil.
Send in the rouwclowns. Dan is er haar hand.

PACK DIE BADEHOSE EIN

ik vroeg het beeld dat over zee kijkt
of jij zou komen

Engeland is gesloten, zei het
geen ene timmerman

was ik Vlaams, dan kon ik schrijven:
valavond en ik mis u

in alle talen ontbreek je me

Lees de reacties op deze gedichten, klik hier!

ZOALS

zoals je een kruimige aardappel eet

(je proeft hem, kauwt en slikt
kronkelwormig reist hij naar je maag
je sappen werken op hem in
door je darmwand glipt hij in je bloed
dringt je cellen binnen
laat zich daar verbranden)

lees me zo

VERLOOP

iets was er
iets was er altijd
altijd was er
iets waar je niet bij kon

niets was er
niets wat je doen kon
en ergens daartussen
zat jij en je wachtte
en je wachtte op iets

en je zat en je wachtte
en jij was het wachten
je zat en je wachtte
je wachtte op iets

HEESTERBUURT

als daar - die adelaar - zijn vleugels van cement
zou uitslaan en de voortuin zou verlaten
en hoog boven de auto's vliegen

als daar - dat lavalampje in de vensterbank -
ging borrelen en stulpen en uitstromen
over de grijze tegels van de straat

als daar - die luipaardlampenkap - als die
zijn poten zou strekken, zijn kop oprichten
door de kleine ruiten breken

wat zou de zwarte krantenman dan doen?

hij zou hoog op een olifant tronen
en heersen over de Meidoornstraat

HOE HET VERGAAT

Het is een kwestie van ogen.
Gisteren gingen ze waar ze wilden. Klommen in bomen,
volgden een eekhoorn. Vielen dicht als het zo uitkwam.

Het is een kwestie van oren.
Gisteren vingen ze stilte. Hoorden een blad vallen,
een noot kraken. Spitsten zich, speelse muizen.

Het was donker toen de vliegtuigen kwamen.
Het licht had weg moeten blijven. Hoe dom is de zon,
hoe zwart een blinddoek. Hoe doof kun je je maken.

HOE HET WAS BEGONNEN

hoe het was begonnen wisten we niet
de woensdagen bleven maar komen
vaker en vaker en niemand begreep het
al deed de minister alsof maar ook hij
wist niet waar de knop zat

en de woensdagen raakten losser en losser
dinsdagen hadden er niets mee van doen en
donderdag wist zich geen raad
treinen bevroren vliegtuigen ontspoorden
er kwamen nog wolkjes uit monden
maar geen enkel goed woord

kinderen kenden de waarheid als altijd
maar ook zij willen warmte en warmte was weg
en plotseling bleven de woensdagen weg
en toen pas, toen pas

Poëzie-Leestafel

Poëzie E-F-G-H