Poëzie-Leestafel

Leestafel heeft toestemming van
Anton Korteweg om zijn gedichten op
de Leestafelsite te plaatsen.

---

In de kou

 

We stonden buiten te wachten, hij en ik.

Dat ze de kachel maar eens harder moesten zetten,
dat was zijn mening. Toen hij even later
een man zag in een korte duffel; dat die man
wel spijt zou hebben dat hij zulk een stuk
geknipt had uit z n jas. Ook daar
viel nogal om te lachen, want hijzelf
droeg helemaal geen overjas, stampvoete op sandalen.

s Anderendaags kwam ik hem tegen aan de wandel
in t bos, met veel te zware schoenen en
in veel te lange overjas, verzaligd
in zachte houdgreep van twee potige verpleegster.

Toekomst (variant)

De zon schijnt heerlijk schoon, en kleine vogeltjes
zingen op groene tak op held re toon
hun lustig lied. En ik ben aan de wandel
in t voorjaarsbos, met veel te zware schoenen,
in veel te lange overjas, verzaligd
in zachte houdgreep van twee potige verpleegsters

Anton Korteweg,
uit "Eeuwig heimwee drijft hem voort"
uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep 1973

 

Weerzien

 

Zag bij De Slegte me tweedehands staan
jaren nadat je me weggedaan.

Was tweenegentig, inclusief rand-
glossen van je meisjeshand

Poetisch taalgebruik, gedweep,
stond in mijn marge, Lodijzen-achtig.

Somber vond je me, zwartgallig:
angst, avond, sterven onderstreept.

Las, vijftien jaar bij je vandaan,
wat we elkaar hebben aangedaan.

Anton Korteweg
Uit: geen beter leven. Gedichten.
Meulenhoff Amsterdam 1985

 

Fietsend naar zijn werk, passeert Anton Korteweg elke
dag twee tunnels (tussen Leiden en Den Haag).
Op de eerste ontmoet hij om 8h20 de woorden: "Astrid,
I love you". Om 8h30 passeert hij de tweede tunnel en
ziet staan: "Astrid skelethoer. Negative erection".
Deze steeds weerkerende dagelijkse realiteit inspireerde hem
tot volgend gedicht:

Tunnels

Gebruik de tunnel, staat er, en, die raad gevolgd,
Astrid, I love you. Mooi. So far, so good.
Daal je de Straatweg af het Haagse Bos in:
Astrid. Skelethoer. Negative Erection.

Zo kom je 's morgens om halfnegen in Wassenaar
in tien minuten maar van de banaalste uiting
van liefde tot het grofst vertoon van walging.
In 't echt duurt dat zo'n vijf tot zeven jaar.

Anton Korteweg
uit: Stand van zaken,
Meulenhoff 1991

Fluitend

Ik vind, elke dag heeft genoeg
aan zijn eigen kwaad. Wie zijn dag
niet mint, gaat mokkend ten onder.

Sta zo opgewekt mogelijk op dus,
poets je tanden, omhels je vrouw,
kam je haar, lach tegen de spiegel,
ontbijt met thee en een eitje.

Je begint dan vanzelf in de loop van de
ochtend een beetje te fluiten.
Dat doe je de hele dag door
met wisselende intensiteit.

Doe 's avonds als 's ochtends maar dan
met warm eten en een goed glas
- je hoeft je haar niet te kammen-,
waarna met je vrouw naar bed.

Het fluiten neemt langzaam dan af
en houdt uiteindelijk op.

Anton Korteweg
uit: Al fluitend,
Meulenhoff 2001

Wassenaarse Slag

Als de stalling dicht, de Zeester weg en
het strand weer is van wie het is, van
de kwallen, compact en groenblauw
van de kou, van meeuwen, van jou- prijs,
total loss, op natte gympen, dan
die wolken, lucht en winden wijst hun baan.

Vooral bij diepe mist, als er geen zucht-
je te bespeuren valt op 't strand,
en van de zee, daar merk je ook niets van.

Want wat je wilt, is dit: niets zien en niets
herkennen, dat je bent niet merken.
Uitgewist, niet vermist. Vooral maar niet vermist.

Anton Korteweg,
uit Met flinke pas,
Meulenhoff 2003