Er is geen woord in deze taal
voor het wachten
op wat zich niet herinneren laat
Af en toe
vindt ze wat snippers
van vergeten leven
Dan valt de dag
in één moment
één zacht verzwegen lach
in de leegte van haar hart
Maar soms ook
breken haar ogen in druppels uiteen
Beweegt ze niet
Laat ze het water gaan
tot witgezouten sporen
onder haar wangen staan
Ze valt als in slow-motion
telkens net iets dieper
Ik spreek mijn handen naar haar uit
maar kan haar niet horen
© Erwin van Leeuwen