Als hij in spel van bluf en grote bek
mij op mijn nummer zet
Woorden komen slecht bij hem
Onbewust draait hij
het denkbeeldig vliegwiel naast zijn hoofd
dat maar niet wil versnellen
Ik lok hem uit zijn tent
Maar eenmaal buiten
voelt hij het ongemak
niet zeker of hij heeft gekwetst
Dan zakt de hand
en reikt naar mij
een schuchter schalks gebaar
zoekt naar mijn lach
Ik hou hem vast
Een knipoog maakt van ons weer mensen
zonder woorden
© Erwin van Leeuwen