Antjie Krog (ja in het Afrikaans)
Geplaatst: 16 sep 2007 07:29 am
Vorige week heb ik beloofd een weekje na te denken over het gedicht van Antjie Krog en de heftige discussie die daarop volgende. De discussie heeft me behoorlijk in verwarring gebracht en aangegrepen omdat beide gaan over een van de meest wezenlijke eigenschappen van de mens, namelijk de neiging of affectie tot geweld, wraak en wreedheid die we elke dag kunnen zien. Ten eerste natuurlijk in de werkelijkheid van alledag maar ook in de overvloed van geweld die over ons wordt uitgestort in films, (vooral ook in teken- en animatiefilms voor kinderen), tv-series, en boeken, vooral thrillers die steeds bloediger worden. Voor dat alles is een grote markt en ik moet bekennen dat ik ook regelmatig naar zo’n Engelse, heel goed gemaakte, maar ook steeds extremer wordende tv-thriller kijk.
Trouwens vanaf onze jeugd zijn we volgegoten met geweld, vooral degenen onder ons die een godsdienstige opvoeding hebben gehad. Na alle oorlogen en slachtpartijen in het Oude Testament werden we in het NT vergast op de moord op de onnozele kinderen, het aanbieden van het hoofd van Johannes de Doper aan Salome, en de marteling en kruisiging van Jezus. Het kruis met Christus, soms heel realistisch in beeld gebracht hangt nog als troostgever in vele huiskamers. Opvallend en veelzeggend, niet de verrijzenis is de troost, maar het lijden, door het geweld veroorzaakt. Al deze verhalen, en alle mooie gelijkenissen van Christus, die meestal de liefde predikte, (we kunnen hem ook gerust een dichter noemen) hebben niet kunnen verhinderen dat zijn volgelingen vooral in de Middeleeuwen en in zijn naam ongekend doorgingen met marteling en slachting, slechts overtroffen door de fascisten en communisten in de twintigste eeuw.
Naast deze , zeg literaire gewenning aan het geweld, kennen we ook de dagelijkse berichten over moord, liquidaties en bomaanslagen. En zeker niet te vergeten de ruim 1000 doden die in Nederland in het verkeer vallen, (in België 2000), opgeofferd aan ons gemak en de economie. Geweld zit in ons hele wezen, en komt tot uiting in fascinatie en acceptatie.
Er zijn dichters die geweld tot onderwerp nemen, niet om het te exploiteren, maar om het te bestrijden. Het tragische daarbij is dat deze gedichten bijna uitsluitend gelezen worden door gelijkgestemden, het is meestal een preken voor eigen parochie. Dat geldt ook voor de relatief kleine groep die deze site leest. Daar komt nog bij dat bedoelde gedichten vaak over het verleden gaan. Neem het gedicht van Antjie Krog. Waarschijnlijk gaat het over de studentendemonstratie in Soweto in 1976 waarbij de ZA’se politie een slachtpartij aanrichtte. Ik heb er niets op tegen dat Tiba dit plaatste, het gaat me aan mijn hart dat het bij haar kerft en snijdt, zoals ze zegt, en ze het toch herleest. Vanwaar deze zelfkwelling? Tiba denkt dat dit gedicht bij zou kunnen dragen aan vermindering van het geweld in Zuid-Afrika, of misschien bijgedragen heeft en tevens aan het einde van de apartheid. Daarin zou je best eens gelijk kunnen hebben, Tiba. Antjie Krog was toen 24, was studente, en zag het misschien wel voor haar ogen gebeuren, ze was er als Zuid-Afrikaanse in ieder geval direct bij betrokken. Ze was zo vol verontwaardiging, woede en vooral ook droefheid om iemand die ze een naam geeft, Sonnyboy, en misschien wel kende, maar dat doet er niet eens toe. Ze moest dit gedicht wel schrijven en publiceren, en overal voordragen als ze de kans kreeg. Ik ben blij dat je dit gedicht geplaatst hebt, Tiba, ik begrijp het nu volkomen.
Pieter
Vorige week heb ik beloofd een weekje na te denken over het gedicht van Antjie Krog en de heftige discussie die daarop volgende. De discussie heeft me behoorlijk in verwarring gebracht en aangegrepen omdat beide gaan over een van de meest wezenlijke eigenschappen van de mens, namelijk de neiging of affectie tot geweld, wraak en wreedheid die we elke dag kunnen zien. Ten eerste natuurlijk in de werkelijkheid van alledag maar ook in de overvloed van geweld die over ons wordt uitgestort in films, (vooral ook in teken- en animatiefilms voor kinderen), tv-series, en boeken, vooral thrillers die steeds bloediger worden. Voor dat alles is een grote markt en ik moet bekennen dat ik ook regelmatig naar zo’n Engelse, heel goed gemaakte, maar ook steeds extremer wordende tv-thriller kijk.
Trouwens vanaf onze jeugd zijn we volgegoten met geweld, vooral degenen onder ons die een godsdienstige opvoeding hebben gehad. Na alle oorlogen en slachtpartijen in het Oude Testament werden we in het NT vergast op de moord op de onnozele kinderen, het aanbieden van het hoofd van Johannes de Doper aan Salome, en de marteling en kruisiging van Jezus. Het kruis met Christus, soms heel realistisch in beeld gebracht hangt nog als troostgever in vele huiskamers. Opvallend en veelzeggend, niet de verrijzenis is de troost, maar het lijden, door het geweld veroorzaakt. Al deze verhalen, en alle mooie gelijkenissen van Christus, die meestal de liefde predikte, (we kunnen hem ook gerust een dichter noemen) hebben niet kunnen verhinderen dat zijn volgelingen vooral in de Middeleeuwen en in zijn naam ongekend doorgingen met marteling en slachting, slechts overtroffen door de fascisten en communisten in de twintigste eeuw.
Naast deze , zeg literaire gewenning aan het geweld, kennen we ook de dagelijkse berichten over moord, liquidaties en bomaanslagen. En zeker niet te vergeten de ruim 1000 doden die in Nederland in het verkeer vallen, (in België 2000), opgeofferd aan ons gemak en de economie. Geweld zit in ons hele wezen, en komt tot uiting in fascinatie en acceptatie.
Er zijn dichters die geweld tot onderwerp nemen, niet om het te exploiteren, maar om het te bestrijden. Het tragische daarbij is dat deze gedichten bijna uitsluitend gelezen worden door gelijkgestemden, het is meestal een preken voor eigen parochie. Dat geldt ook voor de relatief kleine groep die deze site leest. Daar komt nog bij dat bedoelde gedichten vaak over het verleden gaan. Neem het gedicht van Antjie Krog. Waarschijnlijk gaat het over de studentendemonstratie in Soweto in 1976 waarbij de ZA’se politie een slachtpartij aanrichtte. Ik heb er niets op tegen dat Tiba dit plaatste, het gaat me aan mijn hart dat het bij haar kerft en snijdt, zoals ze zegt, en ze het toch herleest. Vanwaar deze zelfkwelling? Tiba denkt dat dit gedicht bij zou kunnen dragen aan vermindering van het geweld in Zuid-Afrika, of misschien bijgedragen heeft en tevens aan het einde van de apartheid. Daarin zou je best eens gelijk kunnen hebben, Tiba. Antjie Krog was toen 24, was studente, en zag het misschien wel voor haar ogen gebeuren, ze was er als Zuid-Afrikaanse in ieder geval direct bij betrokken. Ze was zo vol verontwaardiging, woede en vooral ook droefheid om iemand die ze een naam geeft, Sonnyboy, en misschien wel kende, maar dat doet er niet eens toe. Ze moest dit gedicht wel schrijven en publiceren, en overal voordragen als ze de kans kreeg. Ik ben blij dat je dit gedicht geplaatst hebt, Tiba, ik begrijp het nu volkomen.
Pieter
Geplaatst: 27 nov 2007 10:44 pm
Hier kan ik me zo helemaal in vinden.
Poëzie = klank.
Grada
Uitspraak van Antjie Krog:
'Je schrijft gedichten met je tong. Je schrijft op wat je hoort. Zoals andere mensen muziek horen als ze noten lezen, zo hoort de dichter het geluid van een gedicht. Daarom houd je van poëzie, omdat je houdt van het geluid van medeklinkers, omdat klinkers je vertederen, omdat je tweeklanken voelt kloppen in je borst. Klank is de oerwortel van poëzie.'
Hier kan ik me zo helemaal in vinden.
Poëzie = klank.
![Glimlach/Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Geplaatst: 27 nov 2007 11:28 pm
Oh jee!
Nu pas lees ik de hele discussie hierboven over het door tiba geplaatste gedicht uit de Townshipdagboeken.
Wat voelt mijn vorige berichtje nu raar.
Hoewel? Beide zijn van Antjie Krog: haar uitspraak en haar gedicht.
Ik voel in beide gevallen erg voor wat ze zegt.
Het komt bij me binnen als een soort thuiskomen.
Niet dat ik jullie nu weer wil opschrikken of de hele discussie weer wil oprakelen, maar omdat dit me zo aan het hart gaat, wil ik toch graag mijn reactie geven.
Ik heb er zelf ook al vaak artikelen en essays aan gewijd, omdat ik het zo belangrijk vind welke rol kunst, literatuur en poëzie kunnen spelen als het om menselijke en maatschappelijke betrokkenheid gaat.
Aangrijpend, huiveringwekkend, bloedstollend, indrukwekkend, prachtig (toch dat woord...).
Ik schrik me ook rot bij de eerste regels. Ik zie het helemaal voor me zich afspelen.
En ik gruw van de 'onuitsprekelijke' wreedheid die eruit spreekt.
Tegelijkertijd vervullen ze me met een gevoel van opluchting, van respect en liefde.
Omdat iemand nu juist wel de moed heeft dit zo op te schrijven.
Omdat de waarheid gezegd wordt.
Omdat niets verbloemd wordt, niets hoeft te worden verbloemd.
Omdat je deze jongen, dit kind de grootste respect betuigt door niets af te doen aan zijn lot, dat nu eenmaal wel het zijne is, ook al is hij er zelf onschuldig aan.
En dat dat is wat ze wil bereiken, dat respect, die liefde, zie ik bevestigd in de regels die ze erna schrijft.
Die spreken, zoals tiba al zei, van haar compassie met Sunnyboy en zijn lot. Die vertolken haar diepe gevoelens en haar manier om hem tot leven te wekken.
Zo vergaat het mij ook als ik dit lees.
Bij mij bereikt Antjie Krog dus juist heel erg haar doel.
Antjie Krog heeft in haar schrijverscarrière al diverse prijzen ontvangen.
Een van de meest indrukwekkende is - vind ik - de Prijs voor Vrede en Cultuur, haar uitgereikt in 2000 door de Stichting Hiroshima.
Voor mij is dat een bewijs dat ze juist door haar manier van vertellen over de maatschappelijke misstanden in Zuid-Afrika een belangrijke bijdrage levert en veel mensen weet te bereiken.
Ik ben een groot liefhebber van Siegfried Sassoon, zoals sommigen hier al wel weten.
Hij schreef onder meer zeer expliciete gedichten over het lot van de soldaten in de loopgraven in Vlaanderen tijdens de Eerste Wereldoorlog. In zijn tijd brak een beetje een zelfde discussie los als hierboven. Virginia Woolf schreef daarover onder andere dit in een essay uit 1918.
'Er bestaat een mate van lijden, zo lijken deze gedichten ons lezers te vertellen, waarvan elke manier van uitdrukken behalve de meest expliciete ondraaglijk is. Schoonheid en kunst hebben dan het verdachte aura van universaliteit, waarin het lot van deze soldaten, deze jongens achter de horizon verdwijnt. Sassoon's gedichten willen geen troost of compromis in de vorm van 'poëzie'. Maar paradoxaal genoeg geeft Mr. Sassoon ons met zijn minachting voor pijnstillers en uitvluchten precies het ruwe materiaal van wat poëzie is.'
Zo voel ik het ook eerlijkgezegd.
een liefdevolle groet van Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Oh jee!
Nu pas lees ik de hele discussie hierboven over het door tiba geplaatste gedicht uit de Townshipdagboeken.
Wat voelt mijn vorige berichtje nu raar.
Hoewel? Beide zijn van Antjie Krog: haar uitspraak en haar gedicht.
Ik voel in beide gevallen erg voor wat ze zegt.
Het komt bij me binnen als een soort thuiskomen.
![Glimlach/Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Niet dat ik jullie nu weer wil opschrikken of de hele discussie weer wil oprakelen, maar omdat dit me zo aan het hart gaat, wil ik toch graag mijn reactie geven.
Ik heb er zelf ook al vaak artikelen en essays aan gewijd, omdat ik het zo belangrijk vind welke rol kunst, literatuur en poëzie kunnen spelen als het om menselijke en maatschappelijke betrokkenheid gaat.
Townshipdagboeken
hulle sleep hom aan sy bene soos 'n hond
hulle skraap sy brein in 'n gat in die grond
hulle trap dit vas met hulle stewels
dit was helder oordag
en stikdonker
dit hou nooit op in my hart nie
dit kom altyd terug
dit vreet my uitmekaar
Sonnyboy, rus in vrede my kind
ek vertaal jou vir vandag uit die dood
Antjie Krog
Uit Kleur kom nooit alleen nie
Kwela Books 2000
Aangrijpend, huiveringwekkend, bloedstollend, indrukwekkend, prachtig (toch dat woord...).
Ik schrik me ook rot bij de eerste regels. Ik zie het helemaal voor me zich afspelen.
En ik gruw van de 'onuitsprekelijke' wreedheid die eruit spreekt.
Tegelijkertijd vervullen ze me met een gevoel van opluchting, van respect en liefde.
Omdat iemand nu juist wel de moed heeft dit zo op te schrijven.
Omdat de waarheid gezegd wordt.
Omdat niets verbloemd wordt, niets hoeft te worden verbloemd.
Omdat je deze jongen, dit kind de grootste respect betuigt door niets af te doen aan zijn lot, dat nu eenmaal wel het zijne is, ook al is hij er zelf onschuldig aan.
En dat dat is wat ze wil bereiken, dat respect, die liefde, zie ik bevestigd in de regels die ze erna schrijft.
Die spreken, zoals tiba al zei, van haar compassie met Sunnyboy en zijn lot. Die vertolken haar diepe gevoelens en haar manier om hem tot leven te wekken.
Zo vergaat het mij ook als ik dit lees.
Bij mij bereikt Antjie Krog dus juist heel erg haar doel.
Antjie Krog heeft in haar schrijverscarrière al diverse prijzen ontvangen.
Een van de meest indrukwekkende is - vind ik - de Prijs voor Vrede en Cultuur, haar uitgereikt in 2000 door de Stichting Hiroshima.
Voor mij is dat een bewijs dat ze juist door haar manier van vertellen over de maatschappelijke misstanden in Zuid-Afrika een belangrijke bijdrage levert en veel mensen weet te bereiken.
Ik ben een groot liefhebber van Siegfried Sassoon, zoals sommigen hier al wel weten.
Hij schreef onder meer zeer expliciete gedichten over het lot van de soldaten in de loopgraven in Vlaanderen tijdens de Eerste Wereldoorlog. In zijn tijd brak een beetje een zelfde discussie los als hierboven. Virginia Woolf schreef daarover onder andere dit in een essay uit 1918.
'Er bestaat een mate van lijden, zo lijken deze gedichten ons lezers te vertellen, waarvan elke manier van uitdrukken behalve de meest expliciete ondraaglijk is. Schoonheid en kunst hebben dan het verdachte aura van universaliteit, waarin het lot van deze soldaten, deze jongens achter de horizon verdwijnt. Sassoon's gedichten willen geen troost of compromis in de vorm van 'poëzie'. Maar paradoxaal genoeg geeft Mr. Sassoon ons met zijn minachting voor pijnstillers en uitvluchten precies het ruwe materiaal van wat poëzie is.'
Zo voel ik het ook eerlijkgezegd.
![Glimlach/Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
een liefdevolle groet van Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Geplaatst: 27 nov 2007 11:43 pm
Ik kwam hier om een gedicht van Antjie Krog te plaatsen naar aanleiding van de regels bij Raad de dichter.
Huwelijkslied 3
I
om aan jou te dink toen jy jonk was
en alles aan jou onbekend
jou hare vreemd, jou klere
jou taal, die reuk van jou tong
maar jou gesig volkomen leesbaar
en uitgelate oorgelewer aan my
nou, na dertig jaar, ruiken ons hare dieselfde
gorrel ons maagwande om dieselfde kos
jou gesig bied geen deurgang meer nie
ons het familie geword. ons veg
om te oorleef bymekaar soos twee oop monde
waar wie aanvang, waar wat wanneer afloop
in ons heiligste holtes weet geeneen nie
gevlot word ons soms deur voëlgesang
asof ons staan in 'n stoet van sterre
asof herfstbome die kleur van voetsole dra
as ek weg is weet ek eers hoe jou agterkop flits
hoe onagterhaalbaar jou skouers lê
elke woord tussen ons wreek toegewyd
het lewende gewig van dertig jaar
niemand noem dit meer praat niet. tog verlang my nek
na jou hande en tussen my blaaie liggies, soms, jou tong
Antjie Krog.
Uit: Verweerskrif (vert. Lijfkreet).
Uitgeverij Umuzi 2006
oorgelewer - overgeleverd
gorrel - borrelen
kos - eten
geword - geworden
oop monde - open monden
gevlot - zweven
agterkop flits - achterhoofd staat
onagterhaalbaar - onnavolgbaar
wreek - wreekt
blaaie - schouderbladen
liggies - zachtjes
Grada
_________________
Do you think it's a whoozle?'
Ik kwam hier om een gedicht van Antjie Krog te plaatsen naar aanleiding van de regels bij Raad de dichter.
Huwelijkslied 3
I
om aan jou te dink toen jy jonk was
en alles aan jou onbekend
jou hare vreemd, jou klere
jou taal, die reuk van jou tong
maar jou gesig volkomen leesbaar
en uitgelate oorgelewer aan my
nou, na dertig jaar, ruiken ons hare dieselfde
gorrel ons maagwande om dieselfde kos
jou gesig bied geen deurgang meer nie
ons het familie geword. ons veg
om te oorleef bymekaar soos twee oop monde
waar wie aanvang, waar wat wanneer afloop
in ons heiligste holtes weet geeneen nie
gevlot word ons soms deur voëlgesang
asof ons staan in 'n stoet van sterre
asof herfstbome die kleur van voetsole dra
as ek weg is weet ek eers hoe jou agterkop flits
hoe onagterhaalbaar jou skouers lê
elke woord tussen ons wreek toegewyd
het lewende gewig van dertig jaar
niemand noem dit meer praat niet. tog verlang my nek
na jou hande en tussen my blaaie liggies, soms, jou tong
Antjie Krog.
Uit: Verweerskrif (vert. Lijfkreet).
Uitgeverij Umuzi 2006
oorgelewer - overgeleverd
gorrel - borrelen
kos - eten
geword - geworden
oop monde - open monden
gevlot - zweven
agterkop flits - achterhoofd staat
onagterhaalbaar - onnavolgbaar
wreek - wreekt
blaaie - schouderbladen
liggies - zachtjes
Grada
_________________
Do you think it's a whoozle?'
Geplaatst: 28 nov 2007 07:22 am
Goeie morgen, Grada
Voor muziek gaat dit helemaal op, Grada. Maar juist niet voor poëzie. Zonder inhoud, ook al is die raadselachtig, zou poëzie heel gauw vervelen.
Denk maar eens aan alles wat er bij muziek komt kijken om die aantrekkelijk te maken en te houden. Allerlei instrumenten, composities, schouwburgen, geluidseffecten enz. Dat heeft poëzie niet nodig, en dat komt door de inhoud, de mooie beelden en beeldspraak, het sentiment, de raadselachtigheid, de melancholie,de beschrijving van vreugde en geluk en het ontbreken daarvan, de leegte etc. Jij hebt pas het gedicht besproken van Jan Baeke, De boom die tussenbeide kwam. Daarin heb je het geloof ik niet over klank gehad.
P.S. Bij Jan Baeke heb ik nog wat ideeën geopperd, wil je me laten weten wat je daarvan vindt.
Hartelijke groet, Pieter
_________________
"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre
Grada schreef:
Uitspraak van Antjie Krog:
'Je schrijft gedichten met je tong. Je schrijft op wat je hoort. Zoals andere mensen muziek horen als ze noten lezen, zo hoort de dichter het geluid van een gedicht. Daarom houd je van poëzie, omdat je houdt van het geluid van medeklinkers, omdat klinkers je vertederen, omdat je tweeklanken voelt kloppen in je borst. Klank is de oerwortel van poëzie.'
Hier kan ik me zo helemaal in vinden.
Poëzie = klank.Grada
Goeie morgen, Grada
Voor muziek gaat dit helemaal op, Grada. Maar juist niet voor poëzie. Zonder inhoud, ook al is die raadselachtig, zou poëzie heel gauw vervelen.
Denk maar eens aan alles wat er bij muziek komt kijken om die aantrekkelijk te maken en te houden. Allerlei instrumenten, composities, schouwburgen, geluidseffecten enz. Dat heeft poëzie niet nodig, en dat komt door de inhoud, de mooie beelden en beeldspraak, het sentiment, de raadselachtigheid, de melancholie,de beschrijving van vreugde en geluk en het ontbreken daarvan, de leegte etc. Jij hebt pas het gedicht besproken van Jan Baeke, De boom die tussenbeide kwam. Daarin heb je het geloof ik niet over klank gehad.
P.S. Bij Jan Baeke heb ik nog wat ideeën geopperd, wil je me laten weten wat je daarvan vindt.
Hartelijke groet, Pieter
_________________
"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre
Geplaatst: 28 nov 2007 12:57 pm
Pieter, dank je wel voor je mening.
Wacht rustig af: Ik ben nog láng niet klaar met Jan Baeke!
Hij is een dichter die vooral met beelden werkt.
Vandaar dat die eerder aan bod zijn gekomen.
Zijn poëzie is minder doelbewust klank- en taalgericht dan die van Antjie Krog. Maar ook bij hem speelt het een rol.
Poëzie = klank.
Wat bedoel ik dan? En wat denk ik dat Antjie Krog bedoelt?
Ik denk dat het vooral gaat om de vergelijking tussen gewone taal (spreektaal, zakelijke taal) en poëzie.
Ritme, klank, alle soorten rijm zijn van essentieel belang bij poëzie.
Als je die niet gebruikt, dan blijft alles wat de dichter zegt 'gewone taal'. Dus is het geen poëzie. Waar het gedicht ook over gaat.
Zo ligt het voor mij, maar ik weet dat het voor veel andere mensen anders ligt. Dat blijkt ook bij ons Leestafelers het geval. We hebben de inhoudelijke lezers (wat ik tot nu toe hier zie, denk ik bijvoorbeeld Dettie en jij) en de stilistische, talige lezers (en dan denk ik aan bijvoorbeeld aan Tiba en ik).
Fijne dag!
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Pieter, dank je wel voor je mening.
Wacht rustig af: Ik ben nog láng niet klaar met Jan Baeke!
Hij is een dichter die vooral met beelden werkt.
Vandaar dat die eerder aan bod zijn gekomen.
Zijn poëzie is minder doelbewust klank- en taalgericht dan die van Antjie Krog. Maar ook bij hem speelt het een rol.
Poëzie = klank.
Wat bedoel ik dan? En wat denk ik dat Antjie Krog bedoelt?
Ik denk dat het vooral gaat om de vergelijking tussen gewone taal (spreektaal, zakelijke taal) en poëzie.
Ritme, klank, alle soorten rijm zijn van essentieel belang bij poëzie.
Als je die niet gebruikt, dan blijft alles wat de dichter zegt 'gewone taal'. Dus is het geen poëzie. Waar het gedicht ook over gaat.
Zo ligt het voor mij, maar ik weet dat het voor veel andere mensen anders ligt. Dat blijkt ook bij ons Leestafelers het geval. We hebben de inhoudelijke lezers (wat ik tot nu toe hier zie, denk ik bijvoorbeeld Dettie en jij) en de stilistische, talige lezers (en dan denk ik aan bijvoorbeeld aan Tiba en ik).
![Vrolijk/Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
Fijne dag!
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Geplaatst: 28 nov 2007 04:06 pm Onderwerp:
Ha, Grada, een plezier om jouw altijd enthousiaste commentaar te lezen. Je hebt wel gelijk, denk ik, met lezers ook van elkaar te onderscheiden en dat de klank er heel veel toe doet.
Er is een op dit ogenblik een populaire Vlaamse zangeres, Eva de Roovere, die een heel fijn liedje zingt met de titel 'fantastig toch'.
Door de sch in g te veranderen klinkt het liedje veel beter, een vondst van de tekstschrijver(ster).
En ik geef zelf ook altijd de voorkeur aan gedichten met een mooie versmaat, zoals bijvoorbeeld die van Bertus Aafjes. Maar inhoud zal voor mij altijd heel belangrijk blijven omdat ik altijd naar betekenisvolle antwoorden heb gezocht, zowel in mijn beroep als in de literatuur.
Ik heb op Antjie Krog en jou een kleine haiku gemaakt, dus op de muzikale dichteres/lezeres/tuinliefhebster
Ze harkt notenblad
inhaleert de notengeur
fluit notenbalken
_____________________________
_____
_________
_____
___________
__________
Pieter
_________________
"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre
Ha, Grada, een plezier om jouw altijd enthousiaste commentaar te lezen. Je hebt wel gelijk, denk ik, met lezers ook van elkaar te onderscheiden en dat de klank er heel veel toe doet.
Er is een op dit ogenblik een populaire Vlaamse zangeres, Eva de Roovere, die een heel fijn liedje zingt met de titel 'fantastig toch'.
Door de sch in g te veranderen klinkt het liedje veel beter, een vondst van de tekstschrijver(ster).
En ik geef zelf ook altijd de voorkeur aan gedichten met een mooie versmaat, zoals bijvoorbeeld die van Bertus Aafjes. Maar inhoud zal voor mij altijd heel belangrijk blijven omdat ik altijd naar betekenisvolle antwoorden heb gezocht, zowel in mijn beroep als in de literatuur.
Ik heb op Antjie Krog en jou een kleine haiku gemaakt, dus op de muzikale dichteres/lezeres/tuinliefhebster
Ze harkt notenblad
inhaleert de notengeur
fluit notenbalken
![Grapje/Razz :P](./images/smilies/icon_razz.gif)
![Grapje/Razz :P](./images/smilies/icon_razz.gif)
_____
![Grapje/Razz :P](./images/smilies/icon_razz.gif)
![Grapje/Razz :P](./images/smilies/icon_razz.gif)
![Grapje/Razz :P](./images/smilies/icon_razz.gif)
___________
![Lachen/Laughing :lol:](./images/smilies/icon_lol.gif)
![Grapje/Razz :P](./images/smilies/icon_razz.gif)
Pieter
_________________
"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre
Geplaatst: 29 nov 2007 04:46 pm
Prachtig Pieter! Dank je wel.
Herkenbaar wat je zegt.
Ik zoek ook naar antwoorden en betekenis. Overal waar ik maar kom. Zo zijn sommige mensen, denk ik. Anderen doen dat misschien wat minder of zelfs niet?
groetjes,
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Prachtig Pieter! Dank je wel.
Herkenbaar wat je zegt.
Ik zoek ook naar antwoorden en betekenis. Overal waar ik maar kom. Zo zijn sommige mensen, denk ik. Anderen doen dat misschien wat minder of zelfs niet?
groetjes,
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Geplaatst: 29 nov 2007 05:07 pm
ik heb ooit een paar lessen gewijd aan het Afrikaans, dat ik zelf beter heb leren spreken toen ik er een tijdje woonde en er een voorstellingenreeks poezie gaf aan oa schoolkinderen. Mijn studenten vonden het een grappig en kinderlijk taaltje. grote mensen die in kindertaal spreken..misschien is het dat wat je ontroert..mij doet de taal denken aan mijn broer die er al 30 jaar woont.Maar dat is een andere soort ontroering denk ik..
leni
ik heb ooit een paar lessen gewijd aan het Afrikaans, dat ik zelf beter heb leren spreken toen ik er een tijdje woonde en er een voorstellingenreeks poezie gaf aan oa schoolkinderen. Mijn studenten vonden het een grappig en kinderlijk taaltje. grote mensen die in kindertaal spreken..misschien is het dat wat je ontroert..mij doet de taal denken aan mijn broer die er al 30 jaar woont.Maar dat is een andere soort ontroering denk ik..
leni
Geplaatst: 29 nov 2007 08:54 pm
Interessant, leni. Komt je familie er oorspronkelijk vandaan?
Bij mijn studie heb ik Afrikaans als vak geleerd, het is immers een type Nederlands.
Het studieboek voor Middelnederlandse grammatica was nota bene in het Afrikaans geschreven. Erg vreemd!
Maar ook wel weer handig, omdat ze soms op elkaar lijken.
Ze hebben bijvoorbeeld beide de dubbele ontkenning.
Afrikaans: Moe nie vrees nie.
(Je hoeft niet bang te zijn.)
Middelnederlands: Hy en vreesde niet.
(Hij was niet bang.)
Ik vind het niet zo kinderlijk al met al, maar de grammatica, de woordvormen, spelling en de klanken zijn eenvoudiger dan het Nederlands. Het klinkt ook veel helderder. Dat komt doordat de medeklinkers vaak stemloos zijn, waar in het nederlands de stemhebbende variant gewoon is.
Nederlands: Ik zeg je.
Afrikaans: Ek seg jou.
Die eenvoud en helderheid zijn vormkwesties.
Ik weet haast wel zeker dat dat een ander soort ontroering is dan verbondenheid aan familie. Dat is zoiets als het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dat is sentiment.
Mijn voorouders spraken Boheems (Tsjechisch zou je nu zeggen), Fries en Westfries.
Als ik die talen nog hoor spreken, in familiekring of elders, dan ben ik ook ontroerd. Dat zal altijd wel zo blijven werken.
groetjes,
Grada
Interessant, leni. Komt je familie er oorspronkelijk vandaan?
![Glimlach/Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Bij mijn studie heb ik Afrikaans als vak geleerd, het is immers een type Nederlands.
Het studieboek voor Middelnederlandse grammatica was nota bene in het Afrikaans geschreven. Erg vreemd!
Maar ook wel weer handig, omdat ze soms op elkaar lijken.
Ze hebben bijvoorbeeld beide de dubbele ontkenning.
![Knipoog/Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
Afrikaans: Moe nie vrees nie.
(Je hoeft niet bang te zijn.)
Middelnederlands: Hy en vreesde niet.
(Hij was niet bang.)
Ik vind het niet zo kinderlijk al met al, maar de grammatica, de woordvormen, spelling en de klanken zijn eenvoudiger dan het Nederlands. Het klinkt ook veel helderder. Dat komt doordat de medeklinkers vaak stemloos zijn, waar in het nederlands de stemhebbende variant gewoon is.
Nederlands: Ik zeg je.
Afrikaans: Ek seg jou.
Die eenvoud en helderheid zijn vormkwesties.
Ik weet haast wel zeker dat dat een ander soort ontroering is dan verbondenheid aan familie. Dat is zoiets als het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dat is sentiment.
Mijn voorouders spraken Boheems (Tsjechisch zou je nu zeggen), Fries en Westfries.
![Knipoog/Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
groetjes,
Grada
Geplaatst: 29 nov 2007 09:07 pm
De bundel heeft oorspronkelijk de Afrikaanse titel: Verweerskrif?
Dat betekent 'verweerschrift'.
Ofwel: een rede of geschrift waarin je je verdedigt tegen beschuldigingen.
Wat zijn die beschuldigingen dan?
Wel. Ze zijn gericht aan de vrouwen, die het bestaan om ouder te worden, in de overgang te komen, 'overbekende' partner te worden, kleinkinderen te krijgen. Je moet maar durven...
Krog bezingt die emoties, ervaringen met ouder wordend lichaam en vorderend leven. Prachtig zijn bijvoorbeeld haar sonnetten over de overgang, met titels zoals sonnet van die warm gloede, vertaald sonnet over opvliegers.
Ook het lange gedicht Manifes van 'n Ouma, vertaald Statement van een oma is erg sterk.
In het Nederlands heeft de bundel Lijfkreet.
Die vertaling vind ik niet mooi.
De dimensie van verweer tegen absurde beschuldigingen gaat ermee verloren.
Wat vinden jullie?
groetjes,
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Laatst aangepast door Grada op 15 dec 2007 03:57 pm, in totaal 3 keer bewerkt
De bundel heeft oorspronkelijk de Afrikaanse titel: Verweerskrif?
Dat betekent 'verweerschrift'.
Ofwel: een rede of geschrift waarin je je verdedigt tegen beschuldigingen.
Wat zijn die beschuldigingen dan?
Wel. Ze zijn gericht aan de vrouwen, die het bestaan om ouder te worden, in de overgang te komen, 'overbekende' partner te worden, kleinkinderen te krijgen. Je moet maar durven...
Krog bezingt die emoties, ervaringen met ouder wordend lichaam en vorderend leven. Prachtig zijn bijvoorbeeld haar sonnetten over de overgang, met titels zoals sonnet van die warm gloede, vertaald sonnet over opvliegers.
Ook het lange gedicht Manifes van 'n Ouma, vertaald Statement van een oma is erg sterk.
In het Nederlands heeft de bundel Lijfkreet.
Die vertaling vind ik niet mooi.
De dimensie van verweer tegen absurde beschuldigingen gaat ermee verloren.
Wat vinden jullie?
groetjes,
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Laatst aangepast door Grada op 15 dec 2007 03:57 pm, in totaal 3 keer bewerkt
Geplaatst: 30 nov 2007 08:11 pm
Neen hoor Grada ik heb geen wortels in ZA, ik heb gewoon een broer wonen in Kaapstad omdat hij daar 30 jaar geleden is blijven hangen na zijn studie aldaar..
Ikzelf heb een reeks voorstellingen gespeeld en er 3 maanden gewoond, niet meer...Ik heb wel erg veel contact met 'Afrikaanders' zoals ze zichzelf noemen, bvb met een aantal schrijvers en dichters mail ik regelmatig en ik heb een paar goeie vrienden in het Nederlands huis in Kaapstad en in de universiteit van Stellenbosch.
Leni
Neen hoor Grada ik heb geen wortels in ZA, ik heb gewoon een broer wonen in Kaapstad omdat hij daar 30 jaar geleden is blijven hangen na zijn studie aldaar..
Ikzelf heb een reeks voorstellingen gespeeld en er 3 maanden gewoond, niet meer...Ik heb wel erg veel contact met 'Afrikaanders' zoals ze zichzelf noemen, bvb met een aantal schrijvers en dichters mail ik regelmatig en ik heb een paar goeie vrienden in het Nederlands huis in Kaapstad en in de universiteit van Stellenbosch.
Leni
Geplaatst: 15 dec 2007 03:52 pm
Ik vind verweerschrift niet in verhouding staan tot lijfkreet.
Verweerschrift is voor mij veel verdergaand dan lijfkreet.
Een verweerschrift is een serieus iets, rechterlijk, moet serieus genomen worden.
Als ik Lijfkreet los zou zien staan als woord dan zou ik daar eerder lichaamstaal onder verstaan. Zijn/haar hele lijf straalde ... uit.
Dat kan angst, sek.s, leed enz. zijn. Een verweerschrift dwingt tot aandacht een lijfkreet vraagt om aandacht.
Dettie
Grada schreef:In het Nederlands heeft de bundel Lijfkreet.
Die vertaling vind ik niet mooi.
De dimensie van verweer tegen absurde beschuldigingen gaat ermee verloren.
Wat vinden jullie?
Ik vind verweerschrift niet in verhouding staan tot lijfkreet.
Verweerschrift is voor mij veel verdergaand dan lijfkreet.
Een verweerschrift is een serieus iets, rechterlijk, moet serieus genomen worden.
Als ik Lijfkreet los zou zien staan als woord dan zou ik daar eerder lichaamstaal onder verstaan. Zijn/haar hele lijf straalde ... uit.
Dat kan angst, sek.s, leed enz. zijn. Een verweerschrift dwingt tot aandacht een lijfkreet vraagt om aandacht.
Dettie
Geplaatst: 15 dec 2007 04:08 pm
Ah! Gelukkig. Zoiets heb ik dus inderdaad ook.
Plus het feit van beschuldiging, dat verdwijnt ook helemaal. Een lijfkreet kan ook wanhoop zijn, zonder dat er iets of iemand aangeklaagd wordt.
Ik vraag me dan echt af hoe dat gaat, dan zou ik wel even in het hoofd van de vertaler willen kunnen kijken. Want misschien zijn er hele goede redenen, die ik alleen niet ken of niet aanvoel...
Leni, het gedicht ken ik, dus ik doe even niet mee met de raadronde.
Zou maar oneerlijk zijn.
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Ah! Gelukkig. Zoiets heb ik dus inderdaad ook.
Plus het feit van beschuldiging, dat verdwijnt ook helemaal. Een lijfkreet kan ook wanhoop zijn, zonder dat er iets of iemand aangeklaagd wordt.
Ik vraag me dan echt af hoe dat gaat, dan zou ik wel even in het hoofd van de vertaler willen kunnen kijken. Want misschien zijn er hele goede redenen, die ik alleen niet ken of niet aanvoel...
![Huilen of erg verdrietig :cry:](./images/smilies/icon_cry.gif)
Leni, het gedicht ken ik, dus ik doe even niet mee met de raadronde.
Zou maar oneerlijk zijn.
![Knipoog/Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Geplaatst: 06 apr 2008 12:27 pm
Fijn, Willeke. Als je er nog eens aan toekomt, dan ben ik heel benieuwd naar jouw voorkeuren bij deze dichteres.
Wat gebeurt hier toch veel... heerlijk, maar soms ook moeilijk om te blijven volgen allemaal. Maar ach... zo hep elk nadeel zijn voordeel, om met de grote filosoof Johannus Cruijff te spreken.
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Fijn, Willeke. Als je er nog eens aan toekomt, dan ben ik heel benieuwd naar jouw voorkeuren bij deze dichteres.
![Vrolijk/Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
Wat gebeurt hier toch veel... heerlijk, maar soms ook moeilijk om te blijven volgen allemaal. Maar ach... zo hep elk nadeel zijn voordeel, om met de grote filosoof Johannus Cruijff te spreken.
![Knipoog/Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'
Geplaatst: 06 mrt 2009 06:30 am
Helaas geen toestemming van de uitgeverij om de vertalingen van de gedichten van Antjie Krog te plaatsen.
Met waardering voor uw website en dank voor uw verzoek, moet ik u berichten helaas niet toestemming te kunnen geven voor gratis plaatsing van hier verschenen teksten.
Wat we eenmalig en voor de duur van een jaar kunnen toestaan, is dat u een van haar gedichten citeert, als voorbeeldtekst bij wijze van spreken van de bundel waaruit u deze geselecteerd heeft en die bij het gedicht vermeld wordt. Ook is het altijd toegestaan een bundel te recenseren, en in die recensie een gedicht te verwerken.
Vriendelijke groet,
Helaas geen toestemming van de uitgeverij om de vertalingen van de gedichten van Antjie Krog te plaatsen.
Met waardering voor uw website en dank voor uw verzoek, moet ik u berichten helaas niet toestemming te kunnen geven voor gratis plaatsing van hier verschenen teksten.
Wat we eenmalig en voor de duur van een jaar kunnen toestaan, is dat u een van haar gedichten citeert, als voorbeeldtekst bij wijze van spreken van de bundel waaruit u deze geselecteerd heeft en die bij het gedicht vermeld wordt. Ook is het altijd toegestaan een bundel te recenseren, en in die recensie een gedicht te verwerken.
Vriendelijke groet,
Geplaatst: 25 mrt 2009 09:43 am
Ben wat vroeger opgestaan...dan is de dag wat langer. Hier komt het eerste van een reeks..
Kan ek jou dochtertjie wees?
kan ek maar vanaand jou dochtertjie wees?
ene met vlegsels en blindelingse oë
met dun skurwe bene
en rowe wat altyd van voor af begin bloei
zal jy my in jou hande toebind
as ek sku, met my voete na binne gedraai
langs jou stoel kom staan
en vra om op jou skoot te sit
sal jy die kinders wegjaag wat vir my skoene lag
wat my haartjiespop in die lug in gooi
en haar oê in haar kop indruk
sal jy dat ik eenmaal alleen achter op die bakkie staan
terwijl jij lande toe ry
sal jy afklim en my help met die slap-arm hek
sonder om kwaad te word
sal jy vir my lang soetriet in die mielieland pluk
en groen waatlemoentjies oopsny in die veld
sal jy vir my 'n lammetjie huis toe bring
of 'n patrysie
of een sproesige stokstertjie
en as ons van die in-ry afkom
zal jy my in een kombers toedraai en afdra van die kar
sal jy my voete warm vryf en hout op die vuur gooi
sonder om jou hande te brand
sal jy my lig aansit en vir my water bring
as ek na jou roep in die nag
wanneer die klein aardbol van die kas af val
en ek my kinderdae
soos hanskuikens na jou toedra
kan ek maar vanaand jou dochtertjie wees?
Antjie Krog
uit: Eerste gedigte.
uitg.Human & Rousseau. Kaapstad-Pretoria 1984
Leni
vanaand - vanavond
vlegsels - vlechten
oë - ogen?
bakkie - bestelwagen
oopsny - opensnijden
kombers - deken
Ben wat vroeger opgestaan...dan is de dag wat langer. Hier komt het eerste van een reeks..
Kan ek jou dochtertjie wees?
kan ek maar vanaand jou dochtertjie wees?
ene met vlegsels en blindelingse oë
met dun skurwe bene
en rowe wat altyd van voor af begin bloei
zal jy my in jou hande toebind
as ek sku, met my voete na binne gedraai
langs jou stoel kom staan
en vra om op jou skoot te sit
sal jy die kinders wegjaag wat vir my skoene lag
wat my haartjiespop in die lug in gooi
en haar oê in haar kop indruk
sal jy dat ik eenmaal alleen achter op die bakkie staan
terwijl jij lande toe ry
sal jy afklim en my help met die slap-arm hek
sonder om kwaad te word
sal jy vir my lang soetriet in die mielieland pluk
en groen waatlemoentjies oopsny in die veld
sal jy vir my 'n lammetjie huis toe bring
of 'n patrysie
of een sproesige stokstertjie
en as ons van die in-ry afkom
zal jy my in een kombers toedraai en afdra van die kar
sal jy my voete warm vryf en hout op die vuur gooi
sonder om jou hande te brand
sal jy my lig aansit en vir my water bring
as ek na jou roep in die nag
wanneer die klein aardbol van die kas af val
en ek my kinderdae
soos hanskuikens na jou toedra
kan ek maar vanaand jou dochtertjie wees?
Antjie Krog
uit: Eerste gedigte.
uitg.Human & Rousseau. Kaapstad-Pretoria 1984
Leni
vanaand - vanavond
vlegsels - vlechten
oë - ogen?
bakkie - bestelwagen
oopsny - opensnijden
kombers - deken
-
- Berichten: 217
- Lid geworden op: Za Jun 27, 2009 18:11
- Locatie: Hoogland
- Contact:
Nog eentje teruggevonden.
manja
Oggendtee
terwyl sy teemaak vloei iets vreemd
bekends af langs haar binne-dy. soos ink.
na jare bloei sy weer
sy staan oorrompel
asof 'n hele boord in haar keel op
roei. geluk lek oral in. haar lyf
stoot luike oop na appels
en koeltes wat waas van voëls
sonbesies en snikhete vertes
asof 'n kind se lag weer oorloop in die bad
sy voel haar wange weerloos
word. innig en deurbloos van daaglikse
nabyheid. asof haar buik jonk
en sterk uitswel om die mooiste wat sy was
haar nek verlief neem met soveel lig
sy dra die tee uit op die stoep
die lug blus sag vir dié tyd van die oggend
die stad lê soos 'n volgeloopte dam
hy kom sit langs haar, rustig roer hy
sy tee. so sit hulle. so ver reeds nagelaat
in verlies. vir hulle vrugbaarheid so
seldsaam sorgvuldig ná aan mekaar
Ik had er meer,maar kan ze niet terug vinden, ik zoek nog even door.
onder bevele van my voorgeslagte was jy besit
had ek taal kon ek skryf want jy was grond my grond
maar my wou jy nooit
hoe ek ookal strek om my neer te lê
in ruisende blou bloekoms
in bees wat horings sak in Diepvlei
rimpelend drink die trillende keelvel
in tafsytossels in leksels gom
in doringbome afgegly na die leegtes
mý wou jy nooit
my verduur kon jy nooit
keer op keer skud jy my af
rol jy my uit
grond, ek word langsaam naamloos in die mond
nou word geveeg om jou
beding verdeel verkamp verkoop versteel verpand
ek wil ondergronds gaan met jou grond
grond wat my nie wou hê nie
grond wat nooit aan my behoort het nie
grond wat ek vergeefser as vroeër liefhet
Grond, van Antjie Krog. Meer Krog bij Poetry International
Antjie Krog
uit de bundel Lijfkreet (oorspronkelijke titel Verweerskrif)
Uitgeverij Podium - Amsterdam 2006
soos ink= zoals inkt
oorrompel = overrompeld
boord= misschien boomgaard? De vertalers geven hier kersentuin.
sonbesies = krekels
se lag= zijn lach
sy dra die tee uit op de stoep= ze draagt de thee naar de veranda
en nog één en nou stop ik er mee.Maak weer veel te druk.
Antjie Krog, uit: kleur komt nooit
as ek jou ruik
raak my asem harig
mij stem krij hoenderveel
jou mond proe na pit voor jij penetreer
jou borst die ene niktotien
en heuning jou bloesende
bedonnerde besnede penis
vou reukloos langs jou dye weg
in jou koel skrotum word sperm
met batterysuur opgemix
jou armholte draai haar poes na mij
maar jij le so sag en weerloos uitgestrek
da ek vir die eerste keer in jou
kan asemhaal in die bloute van jou nek.
Manja Croiset
manja
Oggendtee
terwyl sy teemaak vloei iets vreemd
bekends af langs haar binne-dy. soos ink.
na jare bloei sy weer
sy staan oorrompel
asof 'n hele boord in haar keel op
roei. geluk lek oral in. haar lyf
stoot luike oop na appels
en koeltes wat waas van voëls
sonbesies en snikhete vertes
asof 'n kind se lag weer oorloop in die bad
sy voel haar wange weerloos
word. innig en deurbloos van daaglikse
nabyheid. asof haar buik jonk
en sterk uitswel om die mooiste wat sy was
haar nek verlief neem met soveel lig
sy dra die tee uit op die stoep
die lug blus sag vir dié tyd van die oggend
die stad lê soos 'n volgeloopte dam
hy kom sit langs haar, rustig roer hy
sy tee. so sit hulle. so ver reeds nagelaat
in verlies. vir hulle vrugbaarheid so
seldsaam sorgvuldig ná aan mekaar
Ik had er meer,maar kan ze niet terug vinden, ik zoek nog even door.
onder bevele van my voorgeslagte was jy besit
had ek taal kon ek skryf want jy was grond my grond
maar my wou jy nooit
hoe ek ookal strek om my neer te lê
in ruisende blou bloekoms
in bees wat horings sak in Diepvlei
rimpelend drink die trillende keelvel
in tafsytossels in leksels gom
in doringbome afgegly na die leegtes
mý wou jy nooit
my verduur kon jy nooit
keer op keer skud jy my af
rol jy my uit
grond, ek word langsaam naamloos in die mond
nou word geveeg om jou
beding verdeel verkamp verkoop versteel verpand
ek wil ondergronds gaan met jou grond
grond wat my nie wou hê nie
grond wat nooit aan my behoort het nie
grond wat ek vergeefser as vroeër liefhet
Grond, van Antjie Krog. Meer Krog bij Poetry International
Antjie Krog
uit de bundel Lijfkreet (oorspronkelijke titel Verweerskrif)
Uitgeverij Podium - Amsterdam 2006
soos ink= zoals inkt
oorrompel = overrompeld
boord= misschien boomgaard? De vertalers geven hier kersentuin.
sonbesies = krekels
se lag= zijn lach
sy dra die tee uit op de stoep= ze draagt de thee naar de veranda
en nog één en nou stop ik er mee.Maak weer veel te druk.
Antjie Krog, uit: kleur komt nooit
as ek jou ruik
raak my asem harig
mij stem krij hoenderveel
jou mond proe na pit voor jij penetreer
jou borst die ene niktotien
en heuning jou bloesende
bedonnerde besnede penis
vou reukloos langs jou dye weg
in jou koel skrotum word sperm
met batterysuur opgemix
jou armholte draai haar poes na mij
maar jij le so sag en weerloos uitgestrek
da ek vir die eerste keer in jou
kan asemhaal in die bloute van jou nek.
Manja Croiset
gedichten of gedachten
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 49 gasten